Doorgaan naar hoofdcontent

Belangrijkste personages in Mechanische oase

 

In Mechanische oase is er een duidelijke hoofdpersoon, de zevenentwintigjarige Valeri. Maar er zijn meer personages die een belangrijke rol spelen in dit sciencefictionboek. In deze blog vertel ik iets meer over de vijf belangrijkste personages aan het begin van het boek en over enkele bijpersonages.

Er zijn nog minstens drie personages die later in het boek een grotere rol zullen spelen en tal van bijpersonages, maar die mag je, zodat er niet te veel over de inhoud wordt verklapt, zelf ontdekken tijdens het lezen van Mechanische oase.

Valeri

Valeri is de hoofdpersoon. Ze is zevenentwintig jaar en ze is de dochter van de overleden stichters van het oord. Ze heeft roodbruin haar en groenblauwe ogen. Ze kan nogal impulsief zijn in haar keuzes, is vaak tegendraads doordat ze vragen stelt die anderen niet stellen en ze denkt vooral aan zichzelf aan het begin. Ze voelt zich gevangen in het geordende oord Pyra. Ze wil graag meer vrijheid. Ze houdt van kennis opdoen, van dieren en van de natuur.

Joaqin

Joaqin is een knappe, jonge weterszoon. Hij wil koste wat het kost het oord Pyra houden zoals het is, met alle geheimen. Hij houdt van statistieken en van orde. Zijn ouders hebben hem geleerd dat hoe de rijke weters leven, gerechtvaardigd is. Hij heeft een hekel aan Valeri en haar opstandigheid. Hij houdt haar dan ook goed in de gaten. Verder houdt hij van zijn perfecte gezin dat bestaat uit zijn vrouw en twee kinderen, precies zoals dat gewenst is in Pyra.

Simurg

Simurg is degene waar Valeri aan het begin van het boek gelijk in is geïnteresseerd, vooral omdat hij bij haar komt zitten in de werkpauze en op een directe en uitdagende manier tegen haar begint te praten, iets wat in het oord niet vaak gebeurt. Hij heeft donkerblond haar en grote, blauwe ogen. Hij is charmant en rustig. Hij is ook degene die Valeri vertelt dat er allerlei geheimen zijn in Pyra.

Cyan

Cyan is een weterszoon, die Valeri uitlegt wat er mis is met Pyra. Hij heeft zwart haar, zwarte ogen en een tattoo van een sikkelmaan op zijn linkerwang. Hij is een slimme en soms gevoelloze leider. Het doel is het belangrijkst. Toch heeft hij een klein hartje.

Isme

Isme is het nichtje van Simurg. Haar haar heeft dezelfde kleuren als benzine. Ze heeft een aanwezig karakter en ze is bij het eerste gesprek tussen Simurg en Valeri. Uiteindelijk reist ze mee naar buiten.

Bijpersonages

Een paar belangrijke bijpersonages zijn Valeri’s materialistische en burgerlijke tweelingzus Ariane met haar man Christen (die weter wordt) en hun twee kinderen. Daarnaast Valeri’s aanhankelijke ex Bri-An en haar gezellige buurvrouw Kenra. Ook de speelse zus van Simurg, Hasal, en nog een nichtje van Simurg, de angstige Arda zijn enkele bijpersonages die voorbijkomen. De ouders van Joaqin, de sluwe weters Lenna en (de overleden) Claude hebben ook een bijrol in het boek. En tenslotte een vermakelijke auto met de naam Rit.

Nu weet je iets meer over de personages in dit sciencefictionboek. Ben je benieuwd wat ze allemaal mee gaan maken? Lees het in Mechanische oase.

Blogposts

Het vervolg van Mechanische oase, Elektrische woestijn, is nú uit

Wat als kunstmatige intelligentie de mens niet overneemt, maar de mens dit zelf toelaat? Na mijn eerste boek, Mechanische oase, bleef de wereld die ik had bedacht in mijn hoofd rondspoken. De personages, de lastige besluiten, het gevaar… ik kon ze niet loslaten. Het vervolg, Elektrische woestijn, gaat dieper het onbekende in. De grenzen tussen mens en machine vervagen steeds meer, overleven wordt nóg lastiger en elke keuze heeft een hoge prijs. Het schrijven van dit tweede boek voelde als thuiskomen in een bekende wereld, maar dan met nieuwe dreigingen die zelfs mij verrasten. Ben je klaar voor het volgende hoofdstuk? Bestel Elektrische woestijn vanaf vandaag bij mijn uitgever (Uitgeverij September), Bol, Bruna of jouw favoriete boekhandel.  Nog niet bekend met mijn boeken? Lees meer over Elektrische woestijn en Mechanische oase .

Recensie Silo van Hugh Howey

Deze recensie is de derde in een reeks recensies die ik schrijf over boeken die lijken op Mechanische oase. Silo lijkt vooral op Mechanische oase doordat de post apocalyptische wereld buiten de silo waarin de personages leven niet meer begaanbaar is omdat de omgeving te giftig is. Daarnaast is er een hoofdpersoon die wil ontsnappen uit de ruimte (in mijn boek een oord, in zijn boek een silo) waar hij/zij in vast zit, om zelf te zien wat daarbuiten aan de hand is. Ook is er bij beide boeken een focus op machthebbers die informatie voor zich houden en het beste voor zichzelf houden. Tenslotte is het een thriller, een genre waar mijn boek niet officieel onder valt, maar het bevat wel dezelfde spannings- en verrassingselementen. In de eerste hoofdstukken leren we sheriff Holston kennen, die terugblikt naar zijn drie jaar daarvoor overleden vrouw Allison. Hij woont in een grote ondergrondse silo, waar strenge regels gelden en waarbij het verboden is om deze te verlaten. Allison wilde meer w...

Recensie Gebied 19 van Esther Gerritsen

Gebied 19 lijkt vooral op Mechanische oase doordat een deel van de mensheid – weliswaar bij Gebied 19 gescheiden op twee planeten in plaats van dat het merendeel is gestorven – zich bevindt in een omgeving die perfect lijkt. Daarnaast wil de hoofdpersoon weg uit de ruimte waar hij/zij zich bevindt (in mijn boek een oord, in haar boek een planeet). Ook hebben bij beide boeken de machthebbers de wereld drastisch veranderd. Tenslotte zijn het beide grounded / soft sciencefictionverhalen. Al gaat het bij Gebied 19 om een andere planeet, blijft daar alles ongeveer hetzelfde als op onze aarde. En er wordt niet te veel uitgeweid over de techniek zoals bij hard sciencefiction. Tomas wordt de dag na zijn bruiloft wakker zonder zijn vrouw Suzanne en zijn zoon Parker, maar met zijn hond Toto. Gaandeweg ontdekt hij dat ze naar een andere planeet zijn verhuisd, een die net meer ruimte biedt per persoon. Ongeveer de helft is overgebleven op aarde, waar het een chaos is. Dan wordt hij (spoiler!) op e...

Het vervolg op Mechanische oase is af

Het is eindelijk zover. Het vervolg op Mechanische oase staat sinds deze week helemaal op (digitaal 😉) papier. Een jaar lang heb ik geschreven aan dit vervolg, waarvan ik de naam -voor het verrassingselement- nog even voor me houd. De komende tijd lees ik het na om de laatste fouten eruit te halen. En dan is het tijd voor het sturen van het manuscript naar mijn uitgever, Uitgeverij September. Hoe het schrijfproces verliep Ik had aan het begin van het jaar een doel gesteld. Eind 2024 is het boek af. En dat is ook gelukt. Ik had twee dagdelen per week om te schrijven en wilde per keer vijf pagina's schrijven en vijf pagina's lezen en herschrijven. Sommige dagen gingen beter, sommige dagen gingen minder goed, maar over het algemeen stroomde de inspiratie net zoals bij het vorige boek en is het in veel kortere tijd gelukt om het te schrijven dan Mechanische oase. Waar ik deze keer blij mee was, was dat ik minder hoefde te herschrijven van mezelf. Ik was er zekerder van dat het goe...

Recensie The Penultimate Truth van Philip K. Dick

Deze recensie is de tweede in een reeks recensies die ik schrijf over boeken die lijken op Mechanische oase. The Penultimate Truth lijkt vooral op Mechanische oase doordat de buitenwereld niet meer begaanbaar lijkt door (onder andere) een Derde Wereldoorlog, wat een leugen blijkt te zijn. Daarnaast is er een hoofdpersoon die wil ontsnappen uit de ruimte (in mijn boek een oord, in zijn boek een bunker) waar hij/zij in vast zit, om zelf te zien wat daarbuiten aan de hand is. Tenslotte is er bij beide boeken een focus op politieke leugens en dat de machthebbers alles voor zichzelf willen houden. In The Penultimate Truth lijkt de Derde Wereldoorlog in de toekomst voort te duren, maar de oorlog is al vele jaren voorbij. De meeste mensen wonen in ondergrondse bunkers en denken dat de oorlog boven ze doorgaat. Ze worden echter misleid door de overheid en hoogstaande mannen genaamd ‘Yance-mannen’ zoals Joseph Adams, die speeches schrijven en deze als nieuws aan de ondergrondse bevolking brenge...

Recensie De groene toren van Johan Klein Haneveld

Deze recensie is de eerste in een reeks recensies die ik schrijf over boeken die lijken op Mechanische oase. De groene toren lijkt vooral op Mechanische oase door de afgesloten ruimte waarin alles perfect lijkt te zijn en door de hoofdpersoon die daaruit wil ontsnappen. Maar zelfs toekomstige gadgets zoals stoelen die zich vormen naar je lijf en materialenprinters komen overeen. En dat ieders stem geldt bij belangrijke keuzes voor het hele volk, waarbij gebruikt wordt gemaakt door een computer die alles monitort. De groene toren gaat over het hoofdpersonage Georg. Hij woont in de groene toren. Deze welvarende plek lijkt perfect als je deze vergelijkt met wat daarbuiten is; werkeenheden die moeten zwoegen om de toren te dienen, met amper een eigen leven. Hij balanceert op het randje van de afgrond door zijn afwijkende meningen over belangrijke vraagstukken, die zelfs worden uitgelezen vanuit zijn onderbewustzijn door het systeem. Mede daardoor -een kater hielp ook niet mee- besluit hij ...